Monday, April 1, 2013
YALNIZLIĞIN TERCİHİ VE LAŞEY
Yüreğinin etrafına muhafız koyarak etrafında olup bitene duyarsızlaşan ‘Bana değmeyen yılan bin yaşasın’cı insanlardan değilim. Yalnız adam olmayı hiçbir zaman istemedim. Hani derler ya -Yalnız olduğumu söyleyebileceğim bir insanın yalnızlığını çekiyorum- diye, bende bu tarz insanların yani gerçek dostların yalnızlığını çekmekteyim.
Yalnızlığın en güzeli seçilen yalnızlıktır. Bu durumda kişi kendi dünyasında kraldır tercih onundur dünyadan ve içindekilerden kilometrelerce uzaklaşır sırça köşkünde yaşamaya başlar ve mutludur. Bu yalnızlık bir erdemdir aynı zamanda, susmakla, kendinizle kalmakla hayatı ve kendinizi fark edersiniz. Sorularınızı cevaplarınızı bulursunuz orada ve bu sizi olgunlaştırır.
İçine düşülen yalnızlık ise bir bela gibi insanı yer bitirir. Bu durumda yalnızlık sizin tercihiniz değil olanların gelişenlerin bir son durağıdır. Eğer sağlam referanslarınız yoksa hayatta kalmaya dair yaşamaya dair hayat sizin için anlamsızlaşır.
Bizimde bütün çabamız zaten bu yalnızlık kuyusuna düşmeme adınadır. Çoğu zaman örselenen duygularımız kırılan kalbimiz incinen duygularımızı geride bırakıp dönüp bakmamamız ve devam etmeliyim dememiz bundandır. Alttan almayı böyle sanat haline getiririz. Yaslanabileceğimiz bir dağımız vardır, belki de tek dağımız…onu kaybetmeme adına pek çok değerimizin değersizleşmesine sesimizi çıkarmayız. O dağ havasını soluklamaktır amacımız.
‘Dost bir vatandır’ diyor Andre Gide. Korunması gereken yaşanması gereken her şeye rağmen benim denmesi gereken bir vatan. Dostunu kaybeden insan için yeryüzü bir mengene haline gelir onu sıkmaya başlar. Buhranlar geçiren bu dost yoksunu, sürekli başını oradan oraya çarpar ve ‘Dost!’ diyebileceği birilerini arar. Fakat ne yazık ki hiçbir zaman kaybettiği dostu gibisini bulamaz, aynen vatanına hiçbir yerin benzemeyeceği gibi.
Seven insanın durumu biraz daha komplikedir. Güzele, güzelliğe, hayata dair ne varsa onu somut hale getirerek bir gözlük yapıp sevgiliyi o gözlükle bakarak görmeye çalışır. Her güzel şeyi onda cemler. ‘O ve diğerleri’dir hayat onun için. Sevmenin bedeli ağırdır kendini bile unutur insan diğerinde erir gider aşk ateşiyle. En olmadık anlarda, en arena mekanlarda sevdiğinizin sizi giyotinlerde dilimlemesine tebessümle karşılık verirsiniz. Sanki sinirleri alınmış birinin acı duymaması gibi her şeye sempatiyle bakmaya çalışırsınız. Ve eğer bir gün bu sevgili sizden uzaklaşırsa her şey birden ismini kaybeder ‘laşey’ hale gelir. Aynı zamanda sizde bir ‘laşey’ olursunuz
İçine doğduğumuz hayatta bu ve benzeri olayları her gün yaşıyoruz. Laşeylerle dolu bir hayatı anlamlandırmaya çalışıyoruz. Kırık kalpler sokağının tabelasını daha değiştiremedik.
Evet sevgililer acımasız olur genelde öldürürde gider geride şahit bırakmaz yaşanılanlara dair aşkına dair. O başka aşklara yelken açarken sen geride bir kadavra hükmünde bir laşey olarak bitkisel bir hayat yaşamaktasındır. Çünkü artık onu rahatsız etmemen, ayak bağı olmaman onun gittiği uçsuz bucaksız denizlerdeki limanlarda karşısına çıkmaman gerekmektedir. O yüzden acı çekmeyesin diye vurur öldürür seni sevgili ve ona göre aşkı yaşayabileceği başka bir limana hareket eder.
Aslında hepimiz hareketliyiz bu yerleşik hayatta bir göçebeyiz. Her gün evden iş işten bir yerlere göç edip duruyoruz. Göçebe kültürü oluşturmuşuz bir nevi farkında değiliz. Konuştuklarımız alıntılardan taklitlerden ibaret, hep başkalarını anlatıyoruz başkalarının konuşmalarını dillendiriyoruz. Aslında bu dillendirdiğimiz şeyler bizim göçebe dünyamızdaki yerleşik şehirlerimizidir oralara varmak onlar gibi olmak istiyoruz. Ama yapamıyoruz.
Umut kötülerin en kötüsüdür çünkü acıları uzatır diyor Nietsche.
Umut etmeden yapamıyoruz çünkü sevgili bizim hayatta kalmak için tek umudumuz.
MUSTAFA KEMAL TAŞTEKİN
Sunday, March 31, 2013
Saturday, March 30, 2013
HANGİ AKILLI TELEFON?
Değerli Arkadaşlar
2013 ün girmesiyle birlikte ardarda akıllı telefonlar lansmanlarıyla kendini göstermeye başladı.
Blackberry Z10, Sony Xperia Z, HTC One; Samsung Galaxy S4 derken ufukta Iphone 5S te gözüküyor gibi.
Farklı işletim sistemleri,dizaynları,malzeme kalitesi,özellikleri ile kullanıcının beğenisine sunulan akıllı telefonlar için sizin tercihiniz nedir? Bu tercihinizin nedeni nedir?
iyi çalışmalar mutlu günler dilerim
YALIN VE YALAN SEVDA
Gececi içgüdülerin netice yoksunu geçici heveslerinden bir lahza sıyrılıp ışığa doğru yürüyor gibiyim.Melek dokunuşların rötüşlarına ihtiyacım hiç bu kadar eşik tanımaz olmamıştı.Canıma yakışacağına üzerime yapışan duygu stoplazmasından kurtulabileceğime kendimi inandırmaktan his yorgunu bir halde, mutluluk yolunda bir garip seyrüseferdeyim.
Umarsızca kendime karşı dürüst olmaya çalışırken herkese karşı yalın yalanlarla oyalanmamaya çalışıyorum.İsmimin yalın haldeliğini dört başı mamur haline dönüştürmek için gönül seferimin nihai durağı olan senin,adını adımın yanına eklemeni bekliyorum.
Kendimi sana yakıştırdığımdan değil, yalnızlığın hipnoz iklimini kendime yakıştıramadığımdan, ufuk çizgimin doğru değil eğri olduğu aşikar.Bu oyun sabaha kadar oynansa yenilenin ben olacağım son derece açık.Fakat senin her tanıştığın insanın ‘yeni’ biri olmayacağı gerçeği de göz ardı edilemez.Kendine has hiçbir özelliği olmadan kısır çerçevede koşturup duran fertlerden müteşekkil bir çevrede ‘yeni’ biri değil ancak ‘nüsha’ bireylerle karşılaşman muhtemel.
Kopkoyu bir yalnızlığın girdabında yaşıyorum. Her şeye bir derece doymuş insan yığınlarıyla aynı atmosferi solumak, hayata dair cevabını bulamadığım anlamlı anlamsız sorularıma yenilerini eklemekte. Tıka-basa doymuş birine sunulan mükellef bir sofra ne kadar anlam yoksunu kalmaktaysa, sürekli taklit duygularda seyahat eden çağımız insanına orijinal yaşantılar tak-çıkar oyuncaklar kadar etkimekte.
Sevgilinin aşk hezeyanlarında delirerek dudaklarıma kondurduğu buse bile ancak boğulmakta olan birine yapılan suni teneffüs hissi veriyor.Her yeni öpüş yeni bir hayata döndürme hamlesine dönüşüyor ama kalp ölümü gerçekleştiği için çabalar faydasız kalıyor.Aşkı yaşatacak tek sonsuz kaynak kalp olduğundan ve sevgililer hep giderken onu biraz daha kırıp döktüğünden sevgiler tatsız geliyor. İlk görüşte elektrik alınarak sevildiği iddia edilen sevgililer de kalbi diriltmek için göğse vurulan elektroşok vaziyetine bürünüyor ama hissetmek için kalp lazım.
Her şokta biraz daha sarsılıyor,sarsıldıkça da kendi benliğime daha sıkı tutunuyor ve kabuğuma çekiliyorum.
‘Yeni’ değil yaşananlar… sadece sonu belli olan hüzünlü bir oyunun sonsuz provasından ibaret. Ve her zaman esas oğlan mutlu olmuyor bu acımasız rol dağılımında. Her sarsıntıda biraz daha incelen gönül ipi kopuyor bir noktada ve o hassas kalp yerini buz gibi soğuk bir taşa bırakıyor. Magmaları içerisine boşaltsan buza dönüştürecek kadar hissiz duygusuz. Karşısına kim çıkarsa belki onu da aşktan soğutacak kadar zulme güdümlenmiş bir kalp. Zararı evrensel boyutta. Her hamlesi ‘aşk’ denen iksire yeni bir darbe halinde.Ne güzellere ‘bir daha sevmek mi tövbe’ dedirten bu hem kel hem fodul tavrı dizginleyecek nedir o da meçhuliyetini koruyor.
Herkes pek çok kere sevmiyor. Ve pek çok kerede sevmek istemiyor.Tek bir aşk ama dev bir aşk peşinde olan pek çok insan var.En doğalı da bu zaten. Fakat karşısına çıkanın aşka dair tüm güzelim duygularının şeytan tarafından alınıp götürüldüğü ve de galiba satıldığı gerçeğiyle yüzyüze geldiğinde anlıyor ki ‘aradığı’ bu değil.
Yaşananlar ‘yeni’ değil. Yeni olmak şöyle dursun ancak ruhu daha çok da ‘teni’ zora sokan girişimler. Anti-depresan ve prozac isim listesini ezberleten beyin anaforlarından ibaret ilişkilerde boğulmadan bu çılğınlığa dur demek herkesinde harcı değil.
Soğuk ve anlamsız bir bencilliğin zirvesindeyim ve kendimce belki de zirvedeki yalnızlığı yaşıyorum.
Bana ne katıyorsunki diye sorma lütfen. Her zaman lezzet sevdalısı olduğumdan ‘ACI’ katıyorum….
MUSTAFA KEMAL TAŞTEKİN
Subscribe to:
Posts (Atom)

